Pervâne yanar gördi meger rûy-ı mahabbet
Bülbül tolanur aldı meger bûy-ı mahabbet
Şem’ ile gülüŋ gösterür ol âb ile tâbı
Kim nice imiş hüsne dilâ hûy-ı mahabbet
3. Geh halka gehî ham ki ider zülfi ruhında
Çevgân ile oynar o sanem gûy-ı mahabbet
Yok safha-i rûyında anuŋ tecribe eyler
Nakkâş-ı cemâli kalem-i mûy-ı mahabbet
5. Bir menba’ imiş hüsn-i cihân-tâbı ki kaynar
Ser-çeşme-i hur-şîd gibi cûy-ı mahabbet
Cândan çevirüp rûy-ı dili itdiler ikbâl
Hoş kıble imiş ehl-i dile kûy-ı mahabbet
7. NEHCÎ yine pür-cilve olup şâhid-i tab’uŋ
Rûy-ı suhana sal diyü gîsû-yı mahabbet
Üzeyir ASLAN, BESNİLİ NEHCÎ DEDE (1616-1680?) ve DİVANI, T. C. KÜLTÜR VE TURİZM BAKANLIĞI KÜTÜPHANELER VE YAYIMLAR GENEL MÜDÜRLÜĞÜ 3372, ANKARA 2012