Senin evin bu gece nûr tuttu
Senin evin bu gece nûr tuttu
Anın-çün kim içinde ay düştü
Karanı kalmaya anda, ki bu ay
Karanıyı nur ile taşra itti
Ev aydından dolıcak belli olur
Kim uğru evde kaldı, yoksa gitti?
Ev aydından bu gece öyle doldu
Kişi göden değildi, vardı yitti
Ne yağmurdur ki yağdı can üzerne
Ki candan bin gülef, bin bağ bitti
Ne gevher oldu bu bir damla cânım
Ki yüz bin deniz ana girdi battı
Bana sorma “Niçün esrik olursun?”
Bunu gör sen, ne süçü beni tuttu?
Acâibe kalurven ol Çalap’tan
İki cânı nite birbirne kattı?
İki ya kaşlarından bir soraydım
Kara gözün bana ne oklar attı
Yüreğimde ne tatlı aşkın odu!
Yüreğim od bigi yandıydı tüttü
Veled bâzâr etti kendi birle
Seni aldı, cihânı verdi, sattı
Mefâîlün mefâîlün feûlün
Yakup Şafak ,Mevlâna ve Sultan Veled’in Türkçe Şiirleri , Konya, 2008, Bşh.Bld.Yay.
Sultan Veled Hayatı ve Şiirleri 13. yy
Sultan Veled ve Rebâbname Mesnevis
0
0
Yorum Yapmak için Kayıt Olun veya Giriş Yapın