Bazen sıkılırım sığmam bu gök kubbe altına
Bir dost yaren yaklaşır mı yalnız olan canların yanına
Karanlık gölgesi ile sarmasın afakı
Yoksa göremeyiz bizim için doğan şafağı
Gürlemeli imanla her gönlün sesi
Yoksa kısacaklar bu bedende çıkan her nefesi
İstilaya koşar batı denilen rezil medeniyet
Bu kadar çirkefliğini şimdi gördün etme sen hayret
Çanakkale de vatanı işgal ederken
Mehmetçik onlara vatan size ait değil girilmez derken
Binlerce şehit kefensiz Çanakkale de
Binlerce Allah nidası çıktı tek bir nefeste
Emanettir vatan bayrak bu toprak
Toprağa düşmüş şehidim baksana alnı apak
Garbın afakını sarmış nefret
Bize ulaşacaktır haktan gelecek olan Nusret
Zamana ve mekâna bakarak sanmayın ıssız
Bazen yaşanmıyor olmadan sızı yalnız
Alınlar beş vakit secdede
Hani Çanakkale de düşman olarak gelenler nerede
Engin imanın deryasında gezindik
Düşmana sizin değil bu vatan bayrak dedik direndik
Düşman hala istila derdinde
Dersini almamış galiba ister yinede
Afaklar şehitlerin gözleriyle bakar
Düşman gözlerimizde şehitlerin nurunu hiddetini görünce kaçar
Ey düşman adımların niyetin mahşerse
Yıkarız sizleri yıkılmayız imanımızla gönüller birliği severse
Çiğnetmeyiz size bu ata yurdu
Daha dün Çanakkale de sizleri kimler vurdu
Afakı sarsa da düşman
Yıkılmaz afak varken bizde bu iman
Hak verdi imanla zaferi bize
Tekrar yıkılacaksınız söylüyorum yine size
Aydınlığı karartamaz karanlık
İman ki gönülde sönemez bir aydınlık nurdan canlılık
Zafer İslam’ın inananların olacak ey zalimler
Size ait olmayacak artık ne dünler nede bugünler
Mehmet Aluç /Kul Mehmet