Gazel
Figan ey Mevlevî dilber ki çeşm-i fitne-engîzün
Beni öldürmege cem’ eylemiş müjgân-ı hûn-rîzün
Olurmış Mevlevî zünnâr-bend-i küfr bilmezdüm
Temâşâ itmesem kâfir senün zülf-i dil-âvîzün
Semâ’ itdükçe nûr-ı mihr-i hüsn-i şu’le-sûzundan
Olur hurşîd-i mahşer zerre-i bî-kadr-i nâçîzün
Kıyâmet ferş-i râhun fitne der-zencîr-i zülfündür
Gelince cünbiş-i reftâra bâlâ-yı belâ-hîzün
Hayâdan gerçi sen bakmazsın ammâ çeşm-i ‘uşşâkı
Tecellî-zâr kıldı âteş-i hüsn-i şerer-rîzün
Nigâhun fitne-pâş oldukça dest-efşân semâ’ içre
Derûn-ı câna hançer-rîz olur müjgân-ı ser-tîzün
Şikâyet itmesün lutf it Fehîm ey mâh cevründen
Girerse destine dâmân-ı ferdâ Şems-i Tebrîz’ün
(Tahir Üzgör (hzl.) (1991). Fehîm-i Kadîm Hayatı, Sanatı, Dîvân’ı ve Metnin Bugünkü Türkçesi. Ankara: AKM Yay. 549-550)