Hümâ vü Hümâyûn’dan
Dîden-i Hümâyûn-râ Der-hâb
Kılup âhûların şeh mesti hâbun
İrişdi dâmenine desti hâbun
Düşinde gördi bir mergûb gülşen
Ki eyler her nazarda çeşmi rûşen
Salup âvâz-ı bülbül bâga gulgul
Hoş itmiş mergzârı serv ü sünbül
İçinde seyr ider bir hûb-çehre
Ki hüsni nûr virmiş mâh u mihre
Görüp kaddin iderdi cilve şimşâd
Ki ya‘nî rast budur serv-i âzâd
İderek zülf ile ‘anber-feşânlık
Kılurak nâz ile râz-keşânlık
(…)
Çeküp bülbülleyin gülşende âvâz
İderler keşf bu âvâz ile râz
Ki vaslın isteyenler hûr-ı ‘înün
Hümâyûn’ın göre Fagfûr-ı Çîn’ün
Hümâ bu sözden oldı mest ü medhûş
Gözinden ‘ışk bahri eyledi cûş
Düşüp pâyine ol serv-i revânın
Pes andan açdı la‘l-i dür-feşânın