Nahçir

 

Osmanlıca yazılışı : nahcir / nahcîr :  نخچير

Nahcir Farsça kökenli bir isimdir. Osmanlıcaya da Farsçadan girmiştir. Sözlüklerdeki anlamı: Av hayvanı, Sayd hayvanı (Farsça) Av yeri. (Farsça) Yaban keçisi, dağ keçisi(Farsça) anlamlarındadır.

Divan şiirinde ve edebiyatında nahcir;  sevgilisini avlamaya giderken ona av olan, bir av hayvanı gibi avlanmış veya avlanmayı bekleyen âşık, aşığın gönlüdür.

Bu tanımlama nedeni ile daha ziyade ahu ve dağ keçisi gibi düşünülse de daha ziyade güzel  gözlü, güzel kokan, güç elde edilen vahşi güzeller anlamında kullanılır. Lakin divan şairlerinin nazarındaki nahcir şairin sevgiliye kapılan gönlü anlamında kullanılır. Nitekim av yapmak için yola çıkan avcı, nahciri yani ahuyu görünce ona bağlanmakta ve avcının kendisi av gibi gözüken sayyada gönlünü kaptıran bir av olmaktadır. (  bkz : Hoten Ahusu Şiirlerde Ahu- yu Hoten ve Misk- Ahu- yu Müşgin Nedir Şiirlerde Hıta ve Misk Ahusu )

Bu sözcük yerine daha ziyade, ahu, ceylan, av hayvanı kullanılmış, nahcir sözcüğü divan şiiri veya edebiyatında çok az  karşımıza çıkmıştır.

Kaldı gonlum şu damgâhında
Dam-ı zulfi havesgâhında
Ebedi bir esiri nahcirin     C. Şehâbeddin[1]

KONUYLA İLGİLİ LİNKLER İMİZ

KAYNAKÇA

[1] İskender Pala, Ansiklopedik Divan Şiiri,