GAZEL
Ten gemidür bu cihanda ömr kurmış bâd-bân
Bu denizde aşna bilmeyene yohdur amân
Can ki arşîdür bu ferşî tende kılmışdur karâr
Gerçi var fark alalıhda ez zemin ta âsmân
Can mıdur ol can ki ol cânâneye ten olmaya
Hassa ol cânâneye k’anun tenidür hemçü cân
Lâ’l ağzun lü’lü dişünçün nice ki ağlaram,
Gözlerime irişür her dem meded ez bahr u kân
Varlığı terk idiben yolunda canlar oynamah
Işk eri zu’mında billâh zi-hayât-ı râygan
Gamzen ohı kaş yayından çün tohındı yürege
Çâre ne şol tire ki ol oldı ceste ez kemân
Cânı bir lâ’line virdüm ü gönüli birine
Düşdi fi’l-cümle yine olarun arasına kan
(Kadı Burhaneddin Divanından Seçmeler, 1977: 143).