Yahyâ Bey’in dîvânı i ikinci kaside’den bölümler
“Fâilâtün Fâilâtün Fâilâtün Fâilün “
Kâbetullah ile ey dil sanasın mülk-i cihân
Bir kara benlü güzel mahbûba dönmişdür hemân (K. 2/1)
…
N’ola dirsem ana mıknâtîsidür mü’minlerün
Ehl-i İslâmı çeker kendüye çünkim her zamân (K. 2/3)
…
Cânı gibi bağrına basmış durur anı zemîn
Nitekim dâğ-ı siyâhın sînesinde âşıkân (K.2/5)
Farz-ı ayn oldı anı görüp ziyâret eylemek
Karalar geymiş sanasın bir nigâr-ı mihribân (K. 2/6) (Çavuşoğlu, 1977: 23)
Leblerün Mısr-ı melâhat kara zülfün Şâmdur
Rûmdur yüzün gözün Aydın kaşun Germiyân (K. 2/17)
….
Yûsuf-ı Mısr-ı melâhat pâdişâh-ı Rum u Şâm
Kâbe sultânı Acem hânı şeh-i sâhib-kırân (K. 2/20)
Zıll-ı Hak sultân bin sultân emîrü’l-mü’minîn
Gâzî-i devr-i zamân Sultân Selîm-i kâmrân (K. 2/21)
Kesmeğe dâvâsını ehl-i inâdun dâyimâ
Oldı her hükmi anun gûyâ ki tîğ-i zer-nişân (K. 2/ 27)
Hâne-i cânı meğer gâret ide düzd-i ecel
Kimseden kimseye irmez ahd-i adlinde ziyân (K. 2/28)
İşidüp adlün kulakdan âşık olmışdur şehâ
Ehl-i Kâşân u Horâsân u Irak u Isfahân (K. 2/33)
Fi’l-mesel şatrenc-i âcî şâh olmak gibidür
Sana nisbet beğliği gûyâ kızılbaşun hemân (K. 2/ 34)
Kara gün toğa Şeh İsmâîl başına eğer
Âsitânunda kulun kurbânun olmazsa ayân (K. 2/35)
Atun oynağı olursa n’ola iklîm-i Acem
Âşıka Bağdâd ırağ olmaz meseldür bî-gümân (K. 2/ 36)
Nice cân kurtara düşmanlar misâl-i ra’d u berk
Leşkeründe her tüfeng oldu kaza-yı âsumân (K. 2/37)
Çavuşoğlu, 1977: 24-25