Neşati

Neşati, ( d. ?, Edirne - ö. 1674) Sebk-i Hindî üslubunun 17. yüzyılda yaşamış önemli bir temsilcisi[1], asıl adı Ahmet olan Edirneli divan şairidir. Divan Edebiyatının 17 yy daki en önemli gazel şairlerinden biri olan Neşati’nin Edirneli olduğu ve yaklaşık olarak 1620 li yıllarda doğduğu asıl adının ise Ahmed [2] veya Süleyman olduğu sanılmaktadır. Sakıp Dede, Sefine adlı eserinde[3]Neşâtî’nin adının Süleyman olduğunu söylese de diğer kaynaklarda bu ada rastlanılmamaktadır. O bakımdan Neşati’nin asıl adının Ahmet olduğu ağırlık kazanmaktadır. Safayî ve Rıza tezkirelerinde şairin önce "Semendî" mahlasını kullandığı yazılıdır. Ancak onun “Semendî” mahlası kullandığı hiçbir şiirine rastlanmamıştır.[4] Başlangıçta Semendi mahlası kullanan Neşati’ye , Neşati mahlasının devrin şeyhülislâmı tarafından verildiği nakledilir.”[5] Neşât, kelimesi ise “neşe, şenlik” manasındadır. Şeyhülislamın ona böyle bir mahlas vermesinin nedeni ise neşeli olması veya etrafına neşe saçan şen bir insan olması yüzünden olmalıdır. Nitekim Tezkireci Seyyid Mehmed Rızâ tezkiresinde Neşâtî’nin şiirlerinin son derece akıcı, neşeli ve ârif kimselerin gönlüne göre olduğunu bildirirken; [6]Onun çağında yaşamış bir şair olan Güftî, Neşâtî’den “her sözünde nükteler bulunan, iç dünyası anlamlar hazinesine benzeyen, bir şair olarak söz.............